F
Fe
Fea
Fear
Fearl
Fearle
Fearles
Fearless
Fearless T
Fearless Te
Fearless Teq
Fearless Teq U
Fearless Teq Un
Fearless Teq Und
Fearless Teq Unde
Fearless Teq Under
Fearless Teq Underg
Fearless Teq Undergr
Fearless Teq Undergro
Fearless Teq Undergrou
Fearless Teq Undergroun
FearlesS Teq Underground
Fearless Teq Underground !! B e w a r e! For The Unstoppable - Unbelievable - Unbeatable-Union
Vertaald door Suurtje, Nastasia en Biteme. - Controle Suurtje en Teq -
Kom op!
Meneer, maak het raam open. - Wacht even.
Maak het raam open alstublieft.
Blijf kalm. Vertel mij wat is er gebeurd?
Ik ben blind.
Iets vloog in mijn ogen, kan van alles zijn.
Goed, dat zullen de zenuwen wel zijn. - Kan iemand een ambulance bellen?
Alstublieft, breng mij naar mijn appartement.
Mijn vrouw kan mij helpen. - Ik kan hem wel thuis brengen.
Weet u dat zeker meneer? - Ja zeker, jullie willen hem toch van straat.
Ik breng u naar de overkant.
Het is maar een blinde jongen. - Voorzichtig, kijk uit.
Voorzichtig - Hij is blind.
Daar gaan we. Pas op je hoofd, alsjeblieft.
Kan jij mij wel horen? - Ja, klopt.
Zeg als je iets nodig hebt, en dan ben je zo weer thuis.
Heb jij vragen?
Waarom rijden wij niet?
Het licht staat op rood.
Er is beweging in, net zoals bellenblazen.
Net als licht dat door een zee van wit schijnt.
Het lijkt net alsof ik zwem in melk. - Echt?
Ik heb nog nooit gehoord dat blindheid werd omschreven als wit.
Dat is zwart, toch? Het tegenovergestelde van licht.
Dat is iets goed. Goed geraden. Dat betekent niet helemaal blind.
Maar het is te snel. Blindheid begint langzaam.
Wat jij hebt, is iets psychosomatisch, of iets met de zenuwen.
Heel even. Gaan we daar naar toe?
Ga er hier maar uit.
Loop naar de stoep.
Loop naar links. Daar naar toe.
Help.
Ik heb je vast, alles goed?
Is dat jouw gebouw? Leuk. Hij is blind. Hij kan niets zien.
Leg je hand... Denk aan de trap.
Wat voor verdieping? Ik heb het al.
Veertien. - Wat zijn jouw problemen?
Sorry? - Waar maak jij je zorgen om?
Niets ongewoons. - Nee, geen andere symptomen?
Nee, mijn leven is tegenwoordig heel gewoon.
Geen zorgen in de wereld. Wat ontspanning, toch?
Is er iemand thuis, of ben je alleen?
Bedankt voor alles. - Mooie woning.
Heeft u vrouw dit ingericht?
Nee, luister, bedankt voor alles. Het gaat wel goed nu.
Wilt u dat ik zolang blijf en u verzorg totdat uw vrouw thuis komt?
Nee. - Ik zou mij er beter door voelen.
Ik voel mij goed, dank u. - Weet je het zeker?
Of wil je dat ik blijf?
Nee, dank u wel.
Dank u.
Prachtig.
Die vond ik zo mooi.
Kijk nu eens.
Dit had je kunnen opruimen voordat je ging liggen.
Luister jij wel?
Ik ben jouw dienstmeisje niet.
Jij bloedt.
Voel jij je wel goed?
Ik ben blind.
Ogen dokter.
Kennen wij er niet één?
Laten wij naar het ziekenhuis gaan.
Echt niet, die laten ons uren wachten.
Wij gaan naar een specialist.
Ik ga liever dood, dan blind zijn.
Hou je mond, je maakt mij in de war.
Het spijt mij.
Lieverd? - Wat?
Wat dan?
Kan jij iets zien? - Ik zie niets meer.
Doe beter je best. - Wat?
Waar zijn de auto sleutels?
Pak jouw sleutels nu maar, en zoek de mijne straks maar.
Weet jij zeker dat je overal hebt gekeken?
Zeker.
Er is niets mis met mijn ogen.
Wie steelt er nu van blinden?
Die zou blind moeten worden.
U kunt met mij komen meneer, de dokter kan u nu ontvangen.
Sorry, maar ik wacht al langer dan een uur.
Het spijt mij, opdracht van de dokter.
Het was om zes uur, en het is nu zeven uur.
Wij komen zo snel mogelijk bij u. - Het is niet...
Mevrouw, laat hem als eerste gaan, hij is er erger aan toe dan wij.
Niets, in de lenzen. Niets in de 'regna'.
Iemand heeft de lichten uitgedaan. - Nee het is meer dat...
alle lichten aangedaan zijn.
Uw ogen zijn perfect.
Zie je nu? Ik zei het je toch. - Behalve dat ik nog steeds niets kan zien.
Als dat zo is, dan moeten wij meer testen doen...
en dat kan helaas niet meer vandaag.
Wat bedoelt u 'als het waar is'? Denkt u dat ik lieg?
Nee, helemaal niet. Maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik dit nog nooit meegemaakt heb.
Is dat een recept?
Nee, ik schrijf instructies voor het ziekenhuis.
Ik weet hoe ik naar het ziekenhuis moet, ik heb geen instructies nodig.
Ze zijn ook niet voor u. Ze zijn voor het personeel.
Zodat ze weten wat ze moeten doen, als uw man aankomt.
Is dat alles? - Voorlopig wel.
Het komt goed. We zoeken wel uit wat het is.
We kunnen nu niets doen op dit moment.
Ik heb uw handtekening nodig.
Het spijt mij, niet van u, maar van hem.
Van mij?
Parkeer kaart. - Wij hebben geen auto.
Wat ben je aan het doen?
Wat was dat?
Ken je deze nog? De krab?
Wij testen deze keer eerst.
Heb je liever deze lijn, of deze? - Die andere.
Deze? - Ja. - Weet je het zeker? - Ja.
Goed, zet je bril op.
Deze is voor jou. Laat maar aan je moeder zien.
Brave jongen.
Ik wil dat je de druppels minstens nog vijf dagen gebruikt.
En moet ik de bril blijven dragen? - Wil je dat ik dat voorschrijf?
Ik schrijf je voor om de zonnebril te dragen...
behalve als je in bad gaat, of gaat slapen.
Ik probeer het morgen wel.
Ik wilde alleen jouw visie over die bizarre zaak van vandaag.
Ik vermoed dat het een soort van zwarte staar is. Dat is...
Wat een soort... - Het spijt mij.
Wil je dit horen of niet? - Ja.
Behalve bij zwarte staar, wordt alles donker. En bij hem was alles wit.
Hoe weet jij wat hij gezien heeft? - Precies, dat weet ik niet, maar...
ik moet hem op zijn woord geloven. Of niet?
Het kan iets neurologisch zijn, zoals wat wij noemen 'Agnosia'.
Dat is een onvermogen om bekende voorwerpen te herkennen.
Agnosia? - Dat klopt.
Zoals een man die een vork ziet, en dan zegt, 'dit heb ik nog nooit gezien'.
Is dat gerelateerd aan 'Agnosticism'?
In welk opzicht?
Je weet wel, 'Angosia', 'Agnosticism'.
Neurologisch gezien? - Heb jij geen Latijn gehad?
Technisch gezien, Grieks. - Dat heeft iets te maken met...
onwetendheid. Gebrek aan geloof.
Daar zit een hoop oordeel in dat woord.
Laat maar zitten.
Wil je nog wat wijn?
Nee. Weet je zeker dat jij nog wilt? - Ja.
Ik ga naar bed. - Is goed.
Wacht even...
Wat wilde ik vragen? Wat wilde ik zeggen.
Over het eten? - Nee.
Ziektes? - Nee.
Dat is een leuke trui. - Dank je, maar ik kan je niet helpen lieverd.
Sorry. - Het is al goed, welterusten.
Sorry dat ik een beetje afgeleid ben.
Ik weet het weer. Kun jij de wekker een half uur vroeger af laten gaan?
Ik moet morgen een paar telefoontjes plegen.
Natuurlijk. Welterusten. - Bedankt voor de taart.
Het was tiramisu. - Goed, tiramisu.
Dat is het grote geheim.
Wat jij voor mij verbergt.
Idioten zoals jij.
Dat is dan precies elf dollar.
Dank u.
Taxi.
Hotel Villiada, alstublieft.
Weet jij hoe laat het is?
Jij hebt nog drie minuten.
Ze zeiden al dat je laat zou zijn. Je ziet er mooi uit.
Fijn om jou te ontmoeten. - Ik kan mijn zonnebril niet afdoen.
Is dat een probleem? - Meen je dat echt?
Voorschrift van de dokter. - Echt?
Ik kan een ander meisje bellen.
Dat was wild.
Ik bedoel heel erg raar.
Ik zie nog steeds alles wit.
U moet aanbellen. - Ik bel al aan.
Kan ik u helpen? - Mevrouw, deze man zegt dat hij uw man is.
Hij kan niet zien. - Het maakt mij niet uit wat hij gedaan heeft.
Dus draai om... - Doe verdomme de deur open.
Agent, ik ken deze man niet. - Vergeet dat hij een agent is.
Laat mij er in. - Ga weg.
Kom op.
Kom op, wij gaan. Ik haal hulp voor je.
Wacht hier. Ik haal hulp voor je. - U begrijpt het niet, ik kan niets zien.
Ik heb meteen beveiliging nodig bij 18.
Ik pak je tas. Het is goed.
Waar zijn uw kleren?
Langzaam aan. Alles komt goed.
Houd je mond.
Ik moet terug.
Jij bent voor de wekker wakker. - Goed.
Goedemorgen. - Ik betwijfel of het goed is.
Wat is er?
Ik kan niets zien.
Wat? - Op de één of andere manier...
heeft die patiënt die ik gisteren gezien heb, die heeft mij besmet.
Dat is onmogelijk, laat mij kijken.
Ik zie helemaal niets. Niemand kan zo maar blind worden.
Nee, wij zijn nu met zijn tweeën in ieder geval.
Nee.
Niet aanraken. Het is een infectie.
Nee. - Ik zeg jou, het is een infectie.
Hij heeft dat aan mij gegeven. Het is besmettelijk.
Ik word niet ziek. - Wat had ik gedacht.
Ik heb de nacht doorgebracht met jou in bed.
Het is goed, wij zorgen er wel voor. Het is goed.
Het spijt mij zo. - Het is goed.
Hoe laat is het? - Bijna half negen.
Laten wij het ziekenhuis bellen.
Zonder zichtbaar trauma en ernstige symptomen...
ben ik niet van plan om de straten te barricaderen.
Goed, ik zie je zo. Geen probleem.
Dat is een risico dat ik neem.
Wat scheelt er? - Een jongen, hij is blind.
Vriend, het is goed. Alles is goed. Niet zenuwachtig zijn.
Iemand, help.
Ik kan niets zien.
Ministerie van gezondheid.
Het is nog één beetje vroeg. Bel na negen uur even terug.
Ja, om negen uur.
Wij krijgen wat rare telefoontjes vanmorgen.
Bedankt.
Hij was hier om zes uur, of half zeven.
Wie was er anders nog? De trouwkamer zat vol, dat weet ik nog.
Sorry, ik heb alle telefoonnummers hier, wilt u dat ik...
Sluit de boel meteen en ga zo snel mogelijk met ons mee.
Mag ik die papieren alstublieft?
Ze kunnen elk moment hier zijn.
Dat weet ik, daarom wil ik dat jij rustig doet.
Ik regel alles wel, als zij komen.
Ik red mij wel, als ik iets nodig heb dan laat ik wel bellen, of ik bel zelf.
Zij kunnen ons niet lang uit elkaar houden, of wel?
Waar ben je? - Ik ben vlak achter je.
Sluit jezelf niet buiten. - Maak je geen zorgen, ik heb sleutels.
Goedemorgen, meneer. - Goedemorgen.
Gaat u alstublieft naar de auto toe.
Heeft u een gsm, meneer? - Ja.
Doe hem in deze zak, alstublieft.
Dank u. Deze kant op. - Het lukt wel. Dank u.
Dank u.
Ga eruit, mevrouw. Ik moet u vragen om uit te stappen.
Mijn opdracht is, om ze mee te nemen. Deze mensen kunnen een infectie hebben.
Nou dan moet u mij meenemen, omdat ik net blind ben geworden.
Wat u wilt.
Attentie.
De regering betreurt het, dat er zo urgent gehandeld moest worden...
maar men beschouwt het als hun wettelijke plicht...
om de bevolking met alle mogelijke middelen te beschermen.
We bevinden ons in een crisis situatie.
Een epidemie van blindheid is uitgebroken, men noemt dat 'de witte ziekte'.
Wij rekenen op de moed, en op de medewerking van de hele bevolking.
Om de toekomstige beperking te dragen. De beslissing om...
iedereen die geïnfecteerd is, in quarantaine te doen, is genomen na zorgvuldig overleg.
Wees er van verzekerd dat de quarantaine waar u zich in bevindt...
een daad van solidariteit vertegenwoordigd...
tegenover de rest van de natie.
Jij gelooft nooit wat ze ons gebracht hebben.
Laat mij raden, die stem van die vent maakt mij al gek.
Gelukkig kan jij hem niet zien.
Voor mij, is het beangstigend.
Dat doet je afvragen, wat voor een idioot...
een video laat afspelen, voor blinden die in quarantaine zitten.
Hier.
Ik moet je hieruit halen.
We zullen hun zeggen dat jij kunt zien. - Nee, dat zullen ze nooit geloven.
Kunnen we alsjeblieft niet naar huis gaan?
Jij denkt dat jij dat moet zeggen...
maar ik voel mij goed. - Dat is wat ik wil.
Hoe dan ook, het is nu te laat.
Maar vertel niemand dat ik kan zien. - Jij hebt gelijk.
Met deze samenwerking in gedachten, moeten wij opletten...
om altijd simpele instructies op te volgen. - Ben je bij mij?
Nummer één. Iedere patiënt moet zijn eigen bed gebruiken.
Het is een gang.
Nummer twee. Iedere afdeling zou een vertegenwoordiger moeten hebben.
Om te communiceren met de buitenwereld.
Drie? - Rij twee, nummer drie.
Vijf. - Dokter, hoeveel afdelingen zijn er?
Er zijn 2 afdelingen op deze etage, en dan een andere afdeling op de lagere etage...
voor mensen die... - Hoe weet u dat?
Wij zijn een beetje op onderzoek geweest, voordat u binnen kwam.
Wij hebben deze afdeling gekozen, omdat het dicht bij de ingang is.
Daar komt het eten binnen. - Nou iemand denkt tenminste na.
Dat is die idioot die verantwoordelijk is voor al deze troep...
als ik mijn ogen nog had, dan had ik hem vermoord.
Hij is verantwoordelijk voor het stelen van mij auto.
Meen jij dat echt?
Als ik niet fatsoenlijk was geweest en die idioot tegen had gehouden...
Wat mij betreft mag die klootzak ook blind worden.
Klootzak, stelen van een blinde.
Ze vechten.
Hou er mee op.
Jullie gedragen je als kinderen.
Hou er mee op. Alsjeblieft.
Wij zijn hier helemaal alleen.
Als jullie er hier de hel van willen maken, dan gaan jullie zeker de goede kant op.
Hij heeft mijn auto gestolen. - Dat maakt niet uit.
Wat moet je met een auto? Je kunt toch niet rijden.
Hij heeft mijn zicht gestolen. - Hou daar nu mee op.
Wie jij ook bent, wij zijn hier allemaal gelijk. Er zijn geen verkiezingen geweest.
Wie geeft er mensen nu opdrachten op zo een toon?
Ik geef niemand een opdracht, ik vraag alleen om deze man met rust te laten.
Je moet je er alleen bewust van zijn, dat ik niet goed reageer op zo een stem.
Van autoriteit.
Waar ik wel op reageer...
als jij je dat misschien mocht afvragen, op vleierij, en mensen die tegen mij slijmen.
Doe je ogen dicht dames. Ik kan nu beter mijn kleren uitdoen.
Dit bed proberen. Nummer drie.
Is alles goed met je? Als je iets nodig hebt 's nacht, ik ben hier.
Ik moet plassen.
Deuropening. Probeer de passen te onthouden. Hoeveel deuren.
Hoeveel passen. Ik heb ze geteld toen ik hier voor het eerst kwam.
Recht door.
Deuropening. Rechts af.
Recht door.
Nog een deuropening.
Wat is er gebeurd?
Wat voor schoenen heb jij aan, trut?
Waar is de wond? - Hier.
Ik ben gevallen, en pas op je woorden.
Ik moet plassen. - Hou het maar even vast.
Iedereen blijven waar je bent, we zijn zo terug.
Ik moet echt heel nodig plassen.
Ik heb wel wat handdoeken gevonden, alleen weet ik niet of ze schoon zijn.
Goed de druk erop houden.
Nu bloed het pas echt, het gutst eruit.
Geef me je shirt.
Snel.
Maar goed dat we er een echte dokter bij hebben.
Serieus, ik meende wat ik zei daarstraks.
Laat mij het doen.
Het is nogal duur. Een duur shirt van mij.
Twee, drie keer.
Zo is het goed. - Dat zit goed.
Ik ben bang voor een infectie.
Zou niet verwonderlijk zijn, met al dat vuil op straat en onder je schoen.
Hoe laat is het?
Half twee.
Je kunt nooit voor iedereen verantwoordelijk zijn.
Jij moet ook wat slapen.
Ben je bang om je ogen dicht te doen? - Nee.
Ik ben bang om ze open te doen. Bang dat ik tijdens mijn slaap blind word.
Ik ga even een stukje lopen.
Doe dicht.
Alleen degene die geïnfecteerd zijn, mogen achter deze deuren komen.
Eenmaal binnen, volg de gang, totdat je de afdeling vindt.
Kom op, we gaan.
Vier, drie, twee, één.
Hallo. Kan iemand ons horen.
Hebben jullie penicilline nodig hier? - Vast wel, met hoeveel zijn jullie?
Ik weet het niet.
Misschien kunnen jullie één voor één aftellen en jezelf voorstellen.
Ik ben nummer één, ik ben een politieagent.
Ik ben nummer twee, ik ben een taxichauffeur.
Nummer drie, een apothekersassistent.
Nummer vier, ik ben een dienstmeisje in een hotel.
Nummer 5, financieel adviseur.
Dat is mijn vrouw.
Lieverd? - Ik ben het!
Lieverd?
Waar ben je? - Hier.
Zeg eens iets?
Dat is geweldig.
Is mijn moeder hier ook? - Ze komt wel, maak je maar geen zorgen.
Snel naar de hal.
Als iedereen een plaatsje zoekt, we zijn zo terug.
Wie was daar aan het praten? - De vertegenwoordiger van onze afdeling.
Stop, alsjeblieft.
Stop, alsjeblieft!
Sorry, maar u zult echt terug moeten.
We hebben een man hier met een gewond been...
hij heeft medische hulp nodig. Hij heeft een infectie en moet antibiotica hebben.
Ik ben een dokter. - Ik kan u er niet door laten...
ga alstublieft terug. - Ik vraag niet of ik weg mag...
ik vraag alleen om hulp. - Achteruit.
Nog één stap en ik ga schieten. - Dit is belachelijk.
Ik heb hier een zieke man. - Dit werkt niet.
Ik tel tot drie, als u dan niet omgedraaid bent, moet ik u neerschieten.
Kun je dan met jouw meerdere gaan praten, alsjeblieft?
Eén! - Je maakt een grapje.
Twee! - Dit is gekkenwerk.
Kun je op zijn minst met je meerdere gaan praten?
Drie. Ik ga u nu neerschieten. - Laten we gaan.
Dit is belachelijk.
Ik kan niet geloven dat dit gebeurt.
Elke afdeling heeft een telefoon, voor communicatie met de buitenwereld.
De telefoon is slechts voor noodgevallen.
Wil je ook wat drinken? - Koffie?
Dus u blijft hier koffie drinken?
Ik weet het niet. Die andere tafel heeft wel.
Ik heb er ook ééntje, met extra fruit.
Heeft iemand een mes?
Ik heb wel een mes.
Wil je die van mij lenen? - We kunnen delen.
Ik wil nog steeds weten wat er met dat meisje gebeurd is.
Dat meisje bij 'Azian 6'.
Ze schreeuwde, en was helemaal naakt, op een zonnebril na.
Naakt? Was zij ook blind? - Ja, zij heeft mij geïnfecteerd.
Is jouw eten goed? - Ja.
Ja, ik wil een boodschap achter laten.
Mijn boodschap is, 'Waarom is er een alarmnummer als er niet opgenomen wordt'?
We hebben hier een probleem op de blindenafdeling...
blijkbaar heeft u dat gemist, want wij hebben niet genoeg te eten.
Dat geldt ook voor mijn verzoek van gisteren om een EHBO-kist.
Hopelijk luister je dit bericht nog af voor het avond eten.
Nummer vijf, beveiligingsbeambte in een hotel.
Nummer zes, ingenieur.
Ik ben een receptioniste bij een oogarts.
Ik herken je stem.
Waar ben je? - Hier!
Ik ben vergeten te zeggen dat ik nummer zeven ben.
Ik heb je. Gaat het?
Hulp nodig? - Nee, het lukt wel.
Allereerst. Welkom aan alle nieuwkomers.
Er zijn een aantal dingen die ik even met jullie doornemen wil.
We hebben een richtlijn die alle afdelingen met elkaar verbind...
het is een innovatie die mijn vrouw gemaakt heeft. U kunt haar daarvoor bedanken.
Nog iets anders. De toiletten. Die zijn afschuwelijk.
Ik heb een team van mensen die zich vrijwillig stelt om te zien wat daar aan de hand is.
Ik hou wel van dat warme gevoel op mijn gezicht.
En van de geur.
Jij hield er vroeger ook altijd van.
Weet je nog die keer met nieuwjaar, toen we naar het altaar zijn geweest?
Er waren toen een heleboel mensen die in die rij te wachten stonden...
het was erg koud.
Het ceremoniële vuur...
was vlak bij die rij.
Toen ik er dichterbij kwam...
werden onze lichamen aan één zijde verwarmd...
dat voelde goed.
We kenden elkaar toen niet eens goed.
Ik wil er niet naar luisteren.
Waarom niet?
Ik kan niet net doen alsof.
Er is geen zeep.
Dit is beter dan niets.
Hoor je dat? - Wat?
Hallo?
Hallo.
Heeft u misschien een extra bed op uw slaapzaal?
Ik heb een radio.
Er zijn niet meer zoveel radio zenders als vroeger.
Maar als jullie erop staan, kan ik wel voor een update zorgen.
Laten we eens horen wat ze in de buitenwereld te zeggen hebben.
In de eerste 24 uur waren er honderden zaken, zo gaat het gerucht.
Allemaal hetzelfde...
een zee van wit licht.
De reactie van de regering was beslissend.
Eerste landelijke quarantaine.
Maar dit 'uit bedrijf nemen' bevorderde de goede verstandhouding met het publiek niet.
Laten we een massale internationale medische conferentie...
van oogartsen en neurologen organiseren...
we weten nog niet... - Dus, dagen na dagen...
schreven de hulpeloze zich publiekelijk in voor seminars en eindeloze ronde tafels...
waar specialisten van over de wereld, hun algemene onwetendheid ten toon spreidde.
De vraag is, wat is het effect van deze ziekte op het internationale vlak.
Hoe prematuur was het, om te praten over geneeswijze...
en hoeveel onderzoek er nog nodig was en meer financiering.
Dat punt liet zich dramatisch verduidelijken.
Mijn God, ik word blind.
Help me, alsjeblieft.
Er gingen weken voorbij, iedere keer dat er verslag werd uitgebracht...
werd de stad weer aan het werk gezet.
Zich niet bewust van het bewijs om hun heen, dat de ziekte immuun was voor bureaucratie.
Hoe zit het met de wegen en het verkeer?
Een chaos, zoals gewoonlijk.
Toen kwamen er berichten van een busongeluk met 23 slachtoffers.
Op diezelfde dag storten er twee vliegtuigen neer...
niemand kon met zekerheid zeggen dat de ziekte achter deze ongelukken zat.
Maar de mensen waren doodsbang.
En de paniek spaarde de blinden ook niet.
Of de blindheid verspreide de paniek.
Het aantal slachtoffers bleef stijgen, dus besloot men om thuis te blijven.
En de verkeersproblemen waren opgelost.
Mijn medeburgers, vrienden, supporters...
net als velen van jullie ben ook ik blind geworden.
Misschien kunnen we toch wel wat muziek gebruiken.
Dames en heren, ik wil dat u mijn stem volgt.
Pas op waar u loopt!
Nummer 12.
Iedereen die probeert het gebied te verlaten zal onder vuur genomen worden.
Nee.
Sorry, meneer?
Kunnen we wat begeleiding krijgen?
Blijf in de rij.
Blijf in de rij, kleine man. - Hallo?
Sorry, meneer. Iemand?
We hebben wat begeleiding nodig, alstublieft.
Attentie. De schop waarom u gevraagd heeft staat klaar in de tuin.
Kies één persoon uit om het op te halen...
één persoon.
Waar staat hij dan?
Recht vooruit, deze kant op.
Gaat goed zo. Volgende stap en je staat op de grond.
Goed zo, blijf lopen.
Warmer.
Warmer, blijf maar doorlopen.
Kouder. Stop!
Draai iets naar rechts.
Nu, recht vooruit.
Goed zo, warmer. Warmer. Kouder, stop.
Draai nogmaals naar rechts.
Goed, heel goed. En nu naar voren.
Nee, kouder.
Stop maar, kouder.
Zag je dat?
Sergeant, heb je dat gezien?
Die is zonder twijfel blind.
Hallo, afdeling drie?
Vandaag moeten we de lichamen bedekken, die neergeschoten zijn door de bewakers.
Dus ik denk dat de beste oplossing is, dat elke afdeling één lichaam neemt...
gebruikt om de beurt de schep die wij hebben, en die begraven hun eigen deel van de lichamen.
Wat bedoel je met ons deel? - Die zijn niet van ons.
Ja, maar sommigen zouden waarschijnlijk naar deze afdeling gekomen zijn.
Nadat ze bij die van jou afgewezen waren.
Zoals ik.
Onze afdeling is vol.
Hier hetzelfde.
Dan zitten we allemaal in het zelfde schuitje, of niet?
Luister, ik wil hier niet over discussiëren...
ik wil die mensen gewoon begraven hebben...
en ik denk dat het dan het eerlijkst is dat iedere afdeling...
een lichaam neemt, en dan is het werk snel gedaan.
In orde?
Goed.
Dan is er nog de zaak, van het rantsoeneren van het eten.
Het blijkt dat één van de afdelingen meer neemt dan het hun toegestane deel...
dus ik denk dat we een soort van comité samen moeten stellen...
met een vertegenwoordiger van elke afdeling...
Wie ben jij dan wel, verdomme?
Wie ben jij, verdomme?
Sorry? - Ja, wie denk jij dat je bent...
om al die opdrachten te geven.
Ik ben de gekozen vertegenwoordiger van afdeling één.
Ik stel voor dat jullie je eigen vertegenwoordiger kiezen, anders...
zitten wij constant op elkaars nek. - Dus dan wil je met onze leider praten?
Dat klopt. - Zoals een diplomatieke missie. Onderhandelen?
We hebben hier een monarchistisch systeem...
en ik roep mijzelf hierbij uit, tot koning van afdeling drie.
Lang leve de koning.
Zijn er nog bezwaren?
Het eerste dat ik vandaag ga doen, ik verklaar dat iedereen van afdeling drie...
zijn eten gaat krijgen, voordat we ook maar enige dode gaan begraven.
Eet dus maar. Maak je geen zorgen.
Je kan zo niet slapen. Je bent vuil. Geef mij je kleren.
Ik zal ze morgen wassen.
Ga maar slapen.
Hoe is het met je?
Ik weet het niet, dat licht. Dat zou je moeten zien.
Als je iets gedaan wilt hebben, moet je het zelf doen.
Probeer wat te slapen.
Je bent zo warm.
Ik weet dat jij kan zien. - Nee, dat kan ik niet. Waarom denk jij dat?
Je kan mij vertrouwen. Waarom vertel je mij de waarheid niet.
Je kan een dief vertrouwen, toch?
Ik heb ook een geheim. Weet je wat voor? Ik ben slim.
En omdat ik blind ben, kan ik beter denken.
Ik heb niet veel bij te dragen.
Het spijt mij dat ik zo een last ben.
Ik kan dit niet aan.
Ga liggen. Ga slapen.
Hoe laat is het?
Wat?
Ben jij je zicht kwijt?
Ik heb vergeten mijn horloge op te winden.
Zo een pijn.
Kijk naar mij. - Hoor je dat?
Ik ga wel kijken. Wat is dat verdomme voor liedje?
Heb je hem? - Er is bloed, ga achteruit.
Hij kan geïnfecteerd zijn, ga achteruit.
Die Sergeant maakt mij verdomme af.
Is dit de goeie kant op? - Ja.
Hij zei dat hij wist dat ik kon zien.
Dat heeft hij mij verteld. En ik heb niets gedaan.
Wat had je anders kunnen doen? Je hebt alles gedaan wat je kon.
Ik had het ze kunnen vertellen. - En wat dan?
Ik kan het wel aan. - Ik heb het niet over jou, maar over ons.
Ons. - Wat?
Je kleedt mij aan, stopt mij in bad, je veegt verdomme mijn kont af...
het is al moeilijk genoeg om aan jou te denken als...
Als wat?
als mijn vrouw, in plaats van mijn moeder.
Of een zuster.
Je zult er aan moeten wennen, of niet? Omdat...
ik geen keuze heb.
Je hebt gelijk. Ik moet er gewoon aan wennen.
Vertel het aan niemand.
Kom op.
Attentie.
Ik hoop dat dit het laatste is, dat we van die klootzak zullen horen.
We nemen deze klotezooi nu over.
Ik ben de koning van afdeling drie, er zullen hier veel veranderingen plaatsvinden.
Nummer één. Wil je eten? Dan zul je er voor moeten betalen.
En dat is het wel zo een beetje, denk ik.
En nu, voor de grote finale, een klein liedje dat uit de bodem van mijn hart komt.
En het gaat zo ongeveer.
Nee.
Hou daar mee op.
Stop, of ik blijf gericht schieten, tot er iemand geraakt is.
Jullie blinde mensen zijn dom. Schreeuwen en huilen als baby's.
Ik schaam mij er voor, om één van jullie te zijn.
Afdeling 3, neemt nu de leiding over het eten.
Zoals in een winkel.
Anders dan in de echte wereld, gaan wij onze winkel bewaken.
Dus denk er zelfs niet aan om in te breken, goed?
Sorry, heb ik om vragen gevraagd?
Hij bedoelt, leg je regels eens uit.
Wat wil je dat wij doen? Wil je dat wij allemaal tegelijk komen, of één voor één.
Ik zal je iets zeggen.
We zullen het eten opstapelen, en we vertellen jullie de regels later, goed?
Ga nu terug naar jullie afdeling en houd jullie geld gereed.
Je weet dat wij geen geld hebben. - Wat je dan ook maar hebt, dame.
Schiet haar meteen neer, dat is weer een mond minder om eten te geven.
Als ik ijs had gehad, dan was dat al gebeurd.
Bijvoorbeeld, juwelen, dame...
horloges, elektronische apparaten, alles waarvan jij denkt dat wij er iets aan hebben.
Sorry? - Ja. - Hoeveel kost een maaltijd?
Dat weet ik niet, weet je.
Pak je spullen, en we laten jullie weten wat jullie verdienen.
Verstop niets.
Goed? Begrepen?
Dame.
Ik zal jouw stem nooit vergeten. - En ik zal jouw gezicht niet vergeten.
Wat kunnen we anders doen? - We kunnen bij elkaar blijven...
en we zeggen dat we het niet doen. - We blijven bij elkaar.
Ik geef mijn spullen niet af, omdat een neger zegt dat het moet.
Je weet niet welk ras hij is. - Dat kan ik merken aan zijn stem.
Rot op.
Wie zijn die mensen, verdomme?
We hoeven verdomme niet alles te doen wat zij zeggen.
Om dat zij iets aankondigen?
We hoeven ons niet terug te trekken. Wij kunnen in opstand komen tegen hun.
We hebben geen keuze. Ze hebben een wapen. Ze hebben een pistool.
Ze kunnen ons niet allemaal neerschieten.
Precies.
Maar als ze er één van ons doodschieten dan is dat er één te veel.
Ik ga de waardevolle dingen verzamelen.
Niemand hoeft iets te geven als ze dat niet willen.
Maar die hoeven niet te verwachten dat ze ten koste van de rest te eten krijgen.
Ik heb niets. - Maak je geen zorgen.
Ik blijf niet lang weg, ik betaal voor ons allebei.
Als je nu niets hebt?
Het zijn maar gewoon juwelen. Wat kunnen we daar hier mee doen?
Iedereen geeft wat hij heeft.
Dank je.
Ze kunnen dat eten maar beter geven.
Wat is dit? Plastic? Dat is troep.
Ik dacht...
dat ik iemand had gezegd, hun te vertellen dat ze geen plastic moeten geven...
dat is tijdsverspilling.
Er moet iets van waarde zijn.
Dat is goud.
Twee ringen, mogelijk een diamant.
Ja? Dat is goed.
Wacht.
Ik heb hier iets.
Dat was op het nippertje. - Dat was het ook.
Het is goed.
Eén, twee, en drie.
Als we zelf gaan, krijgen we er meestal vier.
Nu krijg je er drie. Als je blijft zeuren, krijg je er twee.
Volgende. - We komen er aan.
Volgende. - We zijn er.
Goed.
We zijn van afdeling één. - Afdeling één?
Raak mij niet aan.
We doen je geen pijn.
Let op jouw manieren. Goed.
Kan ik dit aanraken?
Ziet er tot dusverre goed uit.
Is alles goed?
Neem dit aan.
Je bent blind. - Dank u, professor.
Je bent een gewone blinde?
Hij is niet normaal. Hij was blind geboren.
Dat maakt hem een soort van superheld in een wereld als deze.
Dus je kunt maar beter uitkijken. Jullie bovenal...
die blind geboren zijn, zouden empathie en menselijke waardigheid moeten begrijpen.
Houd je kop, hij is blind. Dat is alles. Dat maakt hem niet goed of slecht.
Het zegt alleen maar dat hij blind is.
Nu is hij blind met een doel...
omdat hij op de zieken en de hongerige van zijn eigen afdeling oppast.
Dat klopt. - Hoe kun jij nog slapen?
Krijgen we alleen maar twee dozen?
Ja, dat is het.
Die andere heeft een derde doos gekregen.
Hoe moeten we overleven met maar twee dozen?
Dat is het. Niets meer.
Het is immoreel.
Houd je kop.
Rot op met die preek, goed?
Pak je eten en ga weg.
En zeg dank je wel, voor wat je gekregen hebt.
Begrepen?
- Begrepen.
Begrepen. - Goed. Zeg dan nu, 'dank je wel'.
Dank je wel.
Goed. Ga weg.
Trek het je niet aan. - Dat is me wat, die jongen, of niet?
Hij wil meer.
Hoeveel mensen zijn er nu op afdeling één?
35.
We hebben maar 24 maaltijden, dus iedereen moet delen.
Wat?
Het spijt mij. Dat is alles wat ze ons gegeven hebben.
Zoek een partner.
Jongens, houd op met duwen.
Wil je iets eten? - Hou daar mee op.
Je moet iets eten. - Hou daar mee op.
Ben je hier? - Ja, ik ben hier.
Hier.
Ik heb wat eten voor je meegenomen. - Nee, het is hier net een toilet.
Het is niet jouw schuld. Je hebt alles gedaan wat je maar kon.
Nee, dat heb ik niet. Die klootzak had zijn pistool recht op mijn keel gericht.
Precies. - Ik had hem kunnen pakken. - En dan?
En dan? - Ik weet het niet.
Als je hem had vermoord, was je nog veel slechter af geweest.
Dan had je zeker een oorlog begonnen.
Een echte oorlog.
Juist.
Je hebt gelijk. Daar had ik nog niet over nagedacht.
En het is niet makkelijk, te weten dat je iemand hebt vermoord. Zoals ik heb gedaan.
Hallo? - Zeg nou niets.
Het zal makkelijker zijn om te begrijpen.
Het spijt mij. Het is mijn schuld.
Laten we allemaal rustig blijven.
Ik kan zien. - Dat wist ik.
Ik dacht tenminste dat ik het wist. Je had het aangenomen.
Het is nu een week, of zo.
En jullie hebben niets meer aan te bieden.
Dus, afdeling drie is met een nieuw plan gekomen.
Breng ons jullie vrouwen.
Vrouwen voor eten.
Een fijne dag.
Wat is er aan de hand? We hebben al drie dagen niet meer gegeten.
We hebben jullie al het eten gegeven dat wij hadden. Jullie moeten het verdelen.
Distributie is jullie probleem.
Vergeet het maar.
Ik ga niet.
Onzin. - Niemand zegt dat je moet gaan.
En zeker de mannen van deze afdeling niet, dus...
je kunt ons de schuld niet geven. - Ik denk dat ze een goed punt heeft.
Ik denk dat we moeten vragen of er vrijwilligers zijn.
Vrijwilligers? - Waar heb je het over?
Ik denk dat als er vrijwilligers zijn, dat ze dat nu moeten zeggen.
Ik vraag me af, hoeveel vrijwilligers we zouden hebben...
als ze zeiden, 'stuur ons jullie mannen'. - Dat is niet hetzelfde.
Echt. En waarom niet? - Dat is gewoon niet hetzelfde.
Omdat er hier geen homo's zijn. - Er zijn hier ook geen hoeren.
Daar kunnen we over discussiëren.
Ik heb mezelf uit medelijden aan jou gegeven, en nu denk je, dat ik één of andere hoer ben?
Dokter? - Wat?
Vraag jij om een bespreking?
Ik bedoel, mijn God.
Natuurlijk had ik liever dat mijn vrouw niet zou gaan.
Maar wat ik wil, maakt niet uit. Het is haar beslissing.
Mijn mannelijke trots zal natuurlijk gekwetst worden...
als dat hier tenminste nog bestaat. We verhongeren hier allemaal.
Ik denk dat mensen moeten doen, wat ze vinden dat ze moeten doen...
volgens wat voor moraal ze ook nog maar over hebben.
Er is niemand. Vergeet het maar.
Iemand.
Ik zal wel gaan.
Ik ga met haar mee.
Ik ook.
Goed, ik ga ook.
Ik ga ook.
Doen jullie wat je wilt.
Maar mijn vrouw gaat nergens naar toe. Waardigheid heeft geen prijs.
Niemand weet hoeveel vrouwen er hier zijn.
Jullie kunnen doen wat je wilt, en daar je oordeel over vellen.
En dan kunnen jullie met mij over waardigheid komen praten.
Dat is het punt niet.
Ik ben niets anders dan de rest.
Ik doe wat zij doen. - Dat doe je niet.
Je doet wat ik zeg.
Commandeer mij niet zo.
Er is niets ergers.
Er is niets walgelijkers.
Vanaf nu eet jij niet meer.
maar hoelang moeten wij wachten, voordat ze ons komen halen?
Ga uit de weg.
Goedenavond. Hoeveel dames?
Acht. - Negen.
Negen. Maar negen?
Negen moeten dan vanavond een dubbele dienst draaien.
Als iemand van jullie aan het menstrueren is...
die willen we dan niet. Die pakken we wel een andere keer.
Niemand is aan het menstrueren. - Doffen jullie je dan allemaal op...
kom dan naar onze ontspanningsruimte. Wij wachten.
Het eten komt daarna. Als wij gelukkig zijn.
Ondertussen heb ik...
wat brood mee genomen. Om te overbruggen.
Nog één.
Alsjeblieft.
Laten we gaan.
Het heeft geen nut om weg te rennen. Ze hebben bewakers.
Dat gaat tenminste sneller. Dan zijn we tegen die tijd dood.
Niemand gaat sterven. Kom op.
Ik kom.
Welkom.
Meisjes, wees niet bang. We zien hier om van jullie te houden.
We gaan jullie geen pijn doen, goed?
Iedereen krijgt zijn eigen meisje.
We delen. Zo doen wij de dingen hier.
Ik wil dat jullie allemaal stemmen van 'geil' naar 'koud'.
De geilste komen hier staan...
de koudste gaan achteraan staan.
Wat is er met je aan de hand?
Ze is een beetje een dooie vis, er moet wat leven in zitten.
Jij zal mijn vrouw zijn.
Neem haar maar.
Jullie twee komen met mij mee.
Ben jij blind? Wat doe je?
Goed.
Een beetje een volwassen maat, maar daar hou ik wel van.
Vind je dit lekker?
Dat is mijn pistool.
Vind je het lekker? - Nee.
Dame.
Wat een verrassing, dame.
Jij gaat met mij mee.
Als jij loslaat, bijt ik jouw tepels er af, goed?
Nee.
Ik vraag het niet. Ben je klaar? Kom op.
Ik kan het er af bijten. - Probeer dat en ik schiet je hoofd er af.
Jij en jouw vriend, goed?
Ik scheur jullie aan stukken. Kom op.
Goed zo.
Alsjeblieft.
Kom op. Je bent zo gespannen. Ga zitten, alsjeblieft.
Mag ik aan jouw tepels zuigen?
Maar een beetje.
Dat was niet zo erg. Je voelt een beetje kietelen.
Beweeg voor mij. Kom op.
Nu bewegen.
Iemand moet het eten gaan halen.
Wat is er gebeurd?
Is alles goed met je?
Wil je nog een ander verhaal?
Afdeling twee.
Hoeveel dames? - Zeven.
Zeven. Dat is het?
Zeg het nog eens. - Zeven.
Wat denk je van de jongen met de magische krachten?
Die vind je toch leuk? - Ja.
Die ging op een lange reis.
Die jongen was niet gewoon. - Nee.
In dit boek had hij speciale krachten.
Hij kon ze veranderen, als ze niet keken. - Juist.
En toen ze keken, was hij daar niet...
Goedenavond, dames.
Ik wilde mij er alleen van verzekeren dat jullie allemaal aan het herstellen zijn van...
het plezier dat wij gisteravond hebben gehad.
Ik wilde alleen maar even contact opnemen...
met elk van jullie die zich misschien wat jaloers voelt.
Ik weet dat het vanavond niet jullie avond is, maar ik verzeker jullie...
dat ons hart nog steeds bij jullie is.
Jullie mannen moeten erg trots zijn op jullie dames.
Heel erg trots.
Eentje is er een beetje een dooie vis, maar...
die anderen waren echte professionals.
Er zijn er nu nog maar acht van ons. - Wat is er gebeurd? Is er iemand gestorven?
Ja.
Het is niet zo heel erg, ze was toch een beetje een dooie vis.
Ik maak het verhaaltje later af, goed?
Ik beloof het. Ik maak het later af.
Waar ga je naar toe?
Wat is er?
Waar zijn mijn mannen?
Je kent mijn naam niet eens.
Ik ken jouw stem. Nog één woord, ik daag je uit.
Jouw dode vrienden stierven op dezelfde manier.
Laat ze niet weggaan, idioten.
Laat ze niet weggaan.
Houd ze tegen.
Kom terug.
Ik heb het gehad met jou.
Geen eten meer voor jou.
Elke dag dat we zonder eten zijn...
zal één van jouw mannen sterven.
Van nu af aan, halen wij op.
Je hebt gemist.
Wat is er aan de hand? Waar ben je?
Is alles goed met je? - Ga het eten halen.
Ze hebben mij gezegd dat er een man vermoord is.
Ik heb hem vermoord.
Nu komt er een oorlog.
Ze zullen wraak willen. We moeten onze deuren barricaderen.
We gebruiken onze bedden, dan slapen we er niet meer in.
Wat je wil. Ik ga ze halen.
Barricaderen.
Er zijn er twee keer zo veel. - Barricaderen.
Wat ik wil voorstellen dat we moeten doen...
is dat we uitzoeken wie hun leider vermoord heeft, en die als vredesoffer aanbieden.
Nu niet. We weten niet wat... - In ruil voor eten.
Ze geven ons de voorraden niet.
We zijn in staat van oorlog. - Die wij zijn begonnen.
Precies. Ik stel voor, dat wij uitzoeken wie hun leider vermoord heeft...
Kijk.
Als ze ons geen eten willen geven...
dan zeg ik, laten we het zelf gaan halen.
Daar ben ik het mee eens. - Laten we dan gaan.
Ik denk dat hij gelijk heeft. Als iemand daar voor is, dan moet hij zijn hand opsteken.
Wat?
Dat is het meest idiote dat ik ooit voorgesteld heb.
Wat denk je van, wie er niet vechten wil...
die gaat gewoon weg, en niemand weet dan dat die hier was.
En de rest die over is, verzamel je om mij heen, dan maken we een plan.
Hier.
Hoeveel van ons zijn er?
Ik kan er twaalf van ons zien. - Wat?
Ik hoorde iets. Daar is iemand.
Wie is daar? - Ik hoorde iemand.
Ik heb hier een stoel.
Kom op wij gaan. Pak de persoon voor je vast.
Vorm een hechte groep.
Pas op je hoofd.
Kom op.
Als wij terug komen, dan kunnen we niet meer terug.
Kom op!
Wat is dat? Rook.
Het wordt erger.
Blijf daar, wij komen je halen.
Ik ben hier, hou hem vast.
Bewakers.
Zien jullie wat er aan de hand is?
Bewakers!
Wij zijn vrij!
Het is leeg.
Kom binnen. Stap er maar overheen.
Blijf alsjeblieft allemaal samen. Ik wil niemand anders kwijt raken.
Ik ga naar eten kijken.
Ik ga met jou mee. - Nee, dit kan ik beter alleen doen.
Blijf jij maar hier, en let op elkaar.
Ga weg. Deze plek is bezet.
Voor andere groepen daarbuiten, verlaat deze plaats niet.
Ik weet dat jij het kan.
Maar hoe kan jij de etenszakken alleen dragen?
Is er wel iets? Water?
Ik kijk naar flessen.
Ik denk dat er geen stroom is.
Zijn er mensen die nog steeds kunnen zien?
Wat gebeurt daar?
Ik mis jou. Ik mis je heel erg.
Een supermarkt. Ik ga naar binnen.
Stap omhoog.
Ik blijf hier, ik weet mijn plek.
Ga weg van mijn plek.
Jij zit op mijn plek.
Wat heb jij daar?
Wat heb je nodig? Het ruikt naar vlees.
Help!
Ik ben het, kom op!
Kom op.
Het is goed.
Is alles goed met jou?
Ik heb de spullen.
Een trap.
Alles is goed. Jij bent veilig.
Dank je. - Jij bent veilig.
Ik moet terug om de kleren te halen voordat ik vergeet waar ze liggen.
Hier, eet iets.
Wat er gebeurd is met ons...
Hier.
Schiet op.
Hier, een jas.
Dat is verschrikkelijk.
Wie doet zoiets? - Iemand die blind geworden was.
En toen werd hij gek.
Omdat hij niet kon zien, wilde hij ook niet dat het standbeeld kon zien.
Nee, ik denk het niet, kleine man.
Ik denk niet dat het mogelijk is dat één blinde man zo kan schilderen.
Dat kan wel. - Blijkbaar heeft een priester dat gezien.
En kreeg toen een geloofscrisis.
Serieus. Al die mensen laten mij denken, hoeveel geluk wij hebben...
dat wij de controle weer hebben.
Dus ik denk dat het aan jou is, om te beslissen wat we nu moeten doen.
Ik denk dat wij vanavond hier moeten blijven...
en proberen wat te gaan slapen, en dan...
en morgen, dacht ik, kunnen we naar ons huis...
het is in de buurt en het is groot genoeg voor iedereen.
Waar ben je hond?
Nee niet de hond volgen, die leidt jou naar een hinderlaag.
Waarschijnlijk een zwerfhond.
27, 54, zwart haar...
bruine ogen. - Ik wil niet weten hoe jij er uit ziet.
Hoe moeten wij elkaar herkennen?
Ik ken dat deel van jou, dat geen naam heeft.
En dat is wie wij zijn, toch?
Toen jij naar eten ging zoeken...
hebben we met die man gepraat die deel uitmaakte van onze groep...
die rond ging met ons toen wij op zoek waren naar eten, en onderdak.
Iedere nacht, sliep hij op een andere plek.
Ik vroeg waarom hij niet in zijn eigen huis sliep...
hij zei, hij wist niet meer waar dat was. - Hij was het kwijt.
Hij liep er waarschijnlijk naar toe, en dacht ik probeer deze weg wel.
Wij zijn er.
Kom binnen.
Ik kan het niet geloven.
Voorzichtig.
Ook al zit de deur op slot, kan er toch iemand binnen zijn.
Is hier iemand? - Misschien moeten wij onze schoenen uitdoen?
Dat is een goed idee. We kunnen ze bij de deur laten staan.
Wij willen niets vies maken.
Doe jullie kleren uit.
Wij hebben genoeg schone kleren boven liggen.
Dank je. - Praat je tegen mij?
Nee, tegen iedereen. Onze kleren zijn net zo vies als onze schoenen.
Allemaal samen? - Kom op, alleen zij kan ons zien.
Als jij je daar beter door voelt, het wordt al donker.
Goed, als jij erop staat.
Ik denk dat je ergere dingen hebt gezien dan dit oude lichaam.
Ik wil dat jullie zich thuis voelen, want dit is jullie thuis nu.
Dank jullie beide.
Wij vinden het één hele eer dat jullie je huis aanbieden.
Het is ons genoegen. - Schop ons er uit, als je er genoeg van hebt.
En als ik teveel een last word...
vertel het mij en ik loop weg als een olifant.
Jij bent geen olifant. - Maar ik ben ook geen man.
Je bent nog genoeg man, liefje.
Ik heb mezelf lang niet meer gezien.
Ik moet er belachelijk uit zien. - Nee, vuil en mager. Maar niet belachelijk.
En ik dan? - Jij bent prachtig.
Jij hebt mij nooit gezien. - Misschien in mijn dromen.
Waarom verschijn je nooit in mijn dromen?
Nou, daarom is blind zijn, soms een geschenk voor de lelijke.
Kom op, jij bent niet serieus.
Nee, maar ik denk dat ik vroeger mooier was.
Wij waren vroeger allemaal mooier.
Heeft iemand het koud?
Ik heb wat warm water.
Dank je.
Dan leg ik het neer, goed?
Voel dat goed? - Ja.
Ik hoop dat we de ouders van die jongens vinden.
Waar hoop je op? - Niets is meer belachelijker dan...
de verlangens van een oude man. - Vertel het mij, ik wil het weten.
Jij zou het niet begrijpen.
Waarom die toon in je stem? - Welke toon?
Die.
Wat ik hoop is, dat wij zo samen kunnen blijven wonen.
Zoals nu, op dit moment.
Blind? - Voor mij...
is er niets beters.
Ik wilde samen wonen. - Samen met mij, of met iedereen?
Laat mij het niet zeggen.
Ik wil het weten. - En mij alleen laten?
Luistert er iemand?
Goed.
Ik wil met jou samen wonen.
Ik herinner mij dat nieuwjaar.
Ik had het koud, maar vond dat niet erg.
In het midden van de tafel staan pasteitjes en wortelen.
En we hebben olijven en crackers.
Hier staan de borden, en aan het einde van de tafel is er nog ansjovis.
Een speciale fles voor onze gasten.
Er is niets beter dan water, zuiver water.
Ik wil een toost uitbrengen.
Op onze familie. - Onze mensen familie.
En de hond.
Er gaat niets boven een familie.
Ik zie je.
Als ik jou zo aanraak...
dan zie ik jouw gezicht.
Zo mooi. Dat is alles wat ik nodig heb, om het mij te herinneren.
Werkt deze? - Laat eens zien.
Pak een andere. Pak een andere, voor het geval dat.
Er is koffie. Als iemand wat wil.
Ik wil wel wat, alsjeblieft.
Voor mij ook graag.
Ik moet hard werken.
Wij moeten iedereen verzamelen, en gaan praten, over wat wij moeten doen.
Er is niet veel voedsel over, en ik maak me zorgen over de beveiliging.
Ik schenk het wel in voor jou.
Het is warm, oké.
Ik kan jou zien.
Ik zie alles!
Wat? Ik kan jou zien!
Wat zeg je nu? - Ik kan jou zien.
Wat? - Ja.
Wat? - Linda, jij bent mooi.
Wat bedoel met je kunt weer kan zien?
Ik zie jou. Ik heb mijn zicht weer terug.
Wat is er? Kom hier.
Ik kan zien!
Jij liegt! - Echt.
Jij kan weer zien? - Ja.
Maak jij geen grapjes?
Ik kan zien. - Ik kan het niet geloven.
Ik dacht dat jij een grapje maakte.
Wat betekent dit.
Ik weet het, ik kan het niet geloven!
Ik hou van jullie jongens. Jullie zijn zo mooi.
Op dat moment, kwam dezelfde onuitgesproken gedachte bij iedereen op.
Hij was de eerste die blind werd, misschien...
krijgen we ons zicht om de beurt terug.
Dus deze viering was niet helemaal zelfzuchtig.
De volgende dagen, de volgende weken waren daarom slapeloos van verwachting.
Zij zouden weer kunnen zien.
Deze keer zouden ze echt kunnen zien.
Maar wie zou zich zo vastklampen aan deze deken van blindheid?
Wie zou zo dwaas zijn om te vrezen...
dat zijn intimiteit misschien verdwenen zou zijn?
En deze vrouw?
Die nu zo merkwaardig stil is.
Die zo een vreselijke last gedragen had.
En die nu zo plotseling vrij is.
Ze kon zich nu al voorstellen hoe de stemmen van de stad aan het schreeuwen waren.
Ik kan zien.
Ik word blind dacht zij.
Fearless Teq Underground !! B e w a r e! For The Unstoppable - Unbelievable - Unbeatable-Union
Vertaald door Suurtje, Nastasia en Biteme. - Controle Suurtje en Teq -